Dagarnir hafa liðið þessa fyrstu viku án viðburða. Hér er hversdagsleikinn grár eins og annars staðar. Fólk vaknar, vinnur sín verk, sýslar við sín einkamál á kvöldin og sefur í ákveðinn fjölda tíma til morguns og hringrásin byrjar að nýju.
Ég hef smám saman reynt að muna öll þessi dökku andlit sem vinna hér á skrifstofunni, sem ég á eftir að hafa samneyti við næstu 5 vikurnar. Nöfnin er léttara að muna því að þau eru nær vestrænni nafnagift , eins og Peter, Louise, Philip, Dennis og Marianne. En þetta kemur allt saman. Kjersti reynir að miðla upplýsingum til mín um ýmis mál sem ég þarf að fara um höndum á meðan hún er í burtu.
Gróðursældin er mun meiri en í Darfur, enda er meir raki í lofti hér, áin Níl rennur í gegn um Juba, og svo á það til að rigna af og til fyrir utan regntímann. Þá koma oft kröftugar dembur sem binda rykið í smá tíma.
Vegirnir í Juba eru afleitir. Maður fer ekki hraðar en á 20-30 km á klst. ef maður vill ekki hósta upp lungu og lifur, og samtal á meðal farþega á meðan maður er í akstri, kemur bara út sem slitur pregað af kokhljóðum við hverja holu sem maður lendir í. Giska á að Uxahryggir séu Highway miðað við þetta. En þetta stendur allt til bóta. Ég er sjálfur farin að aka bíl við þessi skilyrði, þar sem vegalengdir eru þó nokkrar. Hef annars aldrei ekið í Afríku fyrr.
Það eru margar hjálpastofnanir sem eru hér, margar innan UN, Red Cross og fullt af öðrum. Það er mikið af þeim sökum sem er ansi dýrt að lifa hér, með tilliti til okkar þarfa frá hinum vestræna heimi. Túnfiskdós kostar td. 7 dollara sem kostar 1 dollara í Noregi. Góð máltíð á veitingastað kostar 20 dollara. Gæðin eru þá þokkaleg. Með nægjusemi er hægt að lifa fyrir töluvert minna, eins og gengur og gerist alls staðar.
Í dag er föstudagur og vinnuvikan á enda. Eigum von á Norskum gestum á morgun, einum frá Khartoum og einum frá Noregi. Það verður stjórnendafundur í Juba á mánudag og þriðjudag. Afþreyingin verður lestur og gönguferðir. Sjónvarpið er bilað sem betur fer. Nóg að kíkja í netblöðin öðru hvoru. Læt heyra í mér í næstu viku.
Ég hef smám saman reynt að muna öll þessi dökku andlit sem vinna hér á skrifstofunni, sem ég á eftir að hafa samneyti við næstu 5 vikurnar. Nöfnin er léttara að muna því að þau eru nær vestrænni nafnagift , eins og Peter, Louise, Philip, Dennis og Marianne. En þetta kemur allt saman. Kjersti reynir að miðla upplýsingum til mín um ýmis mál sem ég þarf að fara um höndum á meðan hún er í burtu.
Gróðursældin er mun meiri en í Darfur, enda er meir raki í lofti hér, áin Níl rennur í gegn um Juba, og svo á það til að rigna af og til fyrir utan regntímann. Þá koma oft kröftugar dembur sem binda rykið í smá tíma.
Vegirnir í Juba eru afleitir. Maður fer ekki hraðar en á 20-30 km á klst. ef maður vill ekki hósta upp lungu og lifur, og samtal á meðal farþega á meðan maður er í akstri, kemur bara út sem slitur pregað af kokhljóðum við hverja holu sem maður lendir í. Giska á að Uxahryggir séu Highway miðað við þetta. En þetta stendur allt til bóta. Ég er sjálfur farin að aka bíl við þessi skilyrði, þar sem vegalengdir eru þó nokkrar. Hef annars aldrei ekið í Afríku fyrr.
Það eru margar hjálpastofnanir sem eru hér, margar innan UN, Red Cross og fullt af öðrum. Það er mikið af þeim sökum sem er ansi dýrt að lifa hér, með tilliti til okkar þarfa frá hinum vestræna heimi. Túnfiskdós kostar td. 7 dollara sem kostar 1 dollara í Noregi. Góð máltíð á veitingastað kostar 20 dollara. Gæðin eru þá þokkaleg. Með nægjusemi er hægt að lifa fyrir töluvert minna, eins og gengur og gerist alls staðar.
Í dag er föstudagur og vinnuvikan á enda. Eigum von á Norskum gestum á morgun, einum frá Khartoum og einum frá Noregi. Það verður stjórnendafundur í Juba á mánudag og þriðjudag. Afþreyingin verður lestur og gönguferðir. Sjónvarpið er bilað sem betur fer. Nóg að kíkja í netblöðin öðru hvoru. Læt heyra í mér í næstu viku.
2 ummæli:
Já en nú eru liðnar 2 vikur ...... á ekki að koma með fleiri fréttir og myndir? Kíki samviskusamlega inn á hverjum degi ;) Ástarkveðja, Hugrún
Heyr, heyr!
Skrifa ummæli